Artık çoğu ebeveyn 'sexting' terimini biliyor ve anlıyor; ergenlerin bilgisayarlarında veya telefonlarında uygunsuz fotoğraflarla yakalanmasının ne kadar ciddi bir durum olduğunu da biliyorlar. Ayrıca ergenlerin gizlilik konusunda pek de titiz olmadıkları ve bir kız arkadaşın erkek arkadaşına gönderdiği seksi bir fotoğrafın genellikle onun arkadaşları arasında yayılacağı gerçeğini de unutmamak gerekiyor – ve bunun tersi de geçerli. (daha&helliip;)

Diğer ebeveynlerle konuşurken bazen 'ödevlere yardım etmenin' artık geçmişte kaldığını düşünüyorum. Birçok ebeveyn, meşgul ebeveynlerin yapması gereken işlerle meşgulken, yeni ödev yardımcısı olarak internete güveniyor gibi görünüyor.

Bana eski kafalı deyin ama ben her zaman çocuklarıma ödevlerinde yardım etmek için zaman bulmaya çalışıyorum.

(daha&helliip;)

Geçtiğimiz günlerde, birçok uygulamanın çocuklarımız hakkında topladığı kişisel bilgileri iznimiz olmadan üçüncü taraflarla paylaştığını ortaya koyan bir araştırmayı ele aldık.

Çalışmada yer alan uygulamaların isimleri verilmediği için hangilerine dikkat edilmesi gerektiğini bilmek zor. Ancak, çocuklarımızı korumak için hepimiz bir şeyler yapabiliriz. Sadece kişisel bilgilerin istenmeyen şekilde paylaşılmasından (olabildiğince) değil, aynı zamanda gizli maliyetleri olan uygulamalardan da (uygulama ücretsiz olabilir, ancak sihirli paraların 'satın alınması' veya yeni seviyelerin açılması ücretsiz olmayabilir) ve çocuğunuzun telefon veya tablet üzerinden yetişkinlerle bağlantı kurmasına ve oynamasına olanak tanıyan uygulamalardan da koruyabiliriz.

Ebeveynlerin çocuklarının akıllı telefonlarında neler yaptıkları konusunda endişelenmeleri elbette haklı sebeplere dayanıyor, ancak uygulamaların çocuklarınızın kişisel bilgilerini nasıl kullandığı konusunda daha da büyük bir endişemiz var gibi görünüyor.

ABD Federal Ticaret Komisyonu bu ay çocuk uygulamalarıyla ilgili bir çalışma yayınladı ve bulgular oldukça endişe verici.

Olayı takip edenler için tuhaf, şüpheli bir olaydı. Takip etmeyenler için de hâlâ tuhaf ve şüpheli bir olay. 2 yaşında bir kız çocuğu annesi olan genç kadın Casey Anthony, öncelikle kızı Caylee'nin 16 Haziran 2008'de kaybolmasını bildirmek için 31 gün bekledi.

Bu rapor, bakıcının çocuğu kaçırdığı iddiası da dahil olmak üzere bir sürü yalanın ardından geldi. Caylee'nin cesedi, evinin yakınlarında çürümüş halde bulundu.

Casey, çocuğunun ölümünden sonra çok soğuk, tuhaf ve acımasız davrandı. O kadar tuhaftı ki, arkadaşlarıyla ve erkek arkadaşıyla partiler düzenledi, mutlu ve özgür gibi davrandı.

Sonunda, Bayan Anthony ve eski bir polis memuru olan babasına göre, Caylee'nin kazara ailenin yüzme havuzunda boğulduğu, bu yüzden paniğe kapılıp cesedi sakladıkları ortaya çıktı.

Bu garip mi? Savcılık öyle düşünmüş olmalı, ancak adli tıp delillerinin yetersizliği, tanık olmaması ve cesedin o kadar çürümüş olması nedeniyle ölüm sebebinin belirlenmesinin zor olması sebebiyle jüri onu suçsuz buldu.

buraya tıklayın Hikayenin tamamını NY Times'da okumak için.

Suçlu olsun ya da olmasın, bir ebeveynin bu kadar umursamaz görünmesi beni dehşete düşürüyor. Belki şoktu, belki inkardı ya da daha psikolojik bir şeydi, ama çocuğunuzun ölümünü bir ay boyunca saklamayı aklım almıyor – özellikle de ölüm kaza sonucuysa.

Ne olduysa oldu, sanırım asla bilemeyeceğiz. Ama bu olay, çocuklarınızı korumanın ne kadar önemli olduğunu bir kez daha hatırlatıyor ve çoğumuzun iyi ebeveynler olmasından dolayı minnettarım.